Ανάγνωση του ποιήματος '' Παραλήρημα '' , από την Αναστασία Μητσοπούλου

 

Να συν  απαντηθουμε σε έναν κόσμο  λήθης
Να ξεχάσω Να ξεχάσεις
Τις πληγές να φορέσουμε δαφνοστεφανο

Τα φτερόβγαλτα ακροδάχτυλα σου 
Θα κρατώ τρυφερά

να μην τραυματιστεί το δέρμα σου τ' απαλό

Να μ' αφήσεις να πλαγιάσω στα στήθη σου
όπως τότε
Να μην χτυπά το ίδιο η καρδιά σου
Να χει έναν ρυθμό απόλυτο

έναν δικό μου ρυθμό

Ραμμένο στην πνοή μου

Να ανοίγεις το παραθύρι σου να τρυπώνω ως μαθητευόμενη Κυριακή
Με θάρρος να ανοίγεις το συρτάρι πού' κρυβες τα στιχάκια μου

Ύστερα να γελάς, σαν σε φωτογραφία
Παρατεταμένα, με υπομονή

Υπομονή, γλυκιά μου

Να περνούν οι ώρες νοσταλγικά
Σαν εμέ που τώρα σε θυμούμαι
Το κρεβάτι να γελά με τις χαρές μας

Τι κι αν μεγάλοι   Ακόμα ζούμε

Να σε κρατώ μελωδικά

στο μυαλό μου - να χορεύεις

Ν' αναβιώσει η χαριτωμένη

η κοινωνική κατακραυγή

 Να βαθαίνει η σπουδή στον Έρωτα

ως τα χρόνια που μαδήσαμε

σε φτερουγίσματα 

Θεό δεν γνώρισα 

την κόρη του αντάμωσα
Όσο το μέλι

τόσα τα λουλούδια σου

Είναι Βαρύ Πένθιμο σκαρί ο Λογισμός
Για σε απέθανα - Για εμέ κάθε στιγμή γεννιέσαι

Ωριμάζει η ζωή

Εμείς παιδιά στα σπλάχνα της

Της τότε γέννας

Αναρωτιέμαι γιατί γράφω για σένα που γράμμα πια δεν μελετάς
Ούτε ποτέ θα αντικρίσεις τον ήλιο μου
Μήτε θα κλείσεις τα βλέφαρα μου

Δεν θα έλθεις κρυφά να με πλαγιάσεις  στ' άρωμά σου

Ωριμάζει η μορφή
Τι κι αν γερνάμε Η πίκρα ετούτη θα μένει πάντα νέα

Είναι φυσικό...

 

Βασίλης Πασιπουλαρίδης 

Επιμέλεια και ανάγνωση : Aναστασία Μητσοπούλου